Beetje duf zit ik 's zondags 28 mei achter het knoppenbord van mijn PC terug te mijmeren aan het hemelvaart duik-weekeind 2006 in Zeeland met mijn duikvereniging Sub'70 uit Apeldoorn.
Was voor mij op twee punten uitdagend: het kamperen met één half- en één gehavend been; en duiken onder minder gunstige omstandigheden dan een recreatieplas in 't binnenland.

Kamperen viel me mee vergeleken met de eerdere pogingen drie jaar terug, ondanks storm, regen en andere natte narigheden.
Woensdagmiddag tent opzetten ging in mijn eentje best. In- en uitstappen was no problemo, waarbij een korte broek makkelijk is voor snelle montage en demontage van het kunstpoot. Kruipen gaat toch minder met een knie die aan gruzels ligt aan de binnenkant, gelukkig is de tent niet zo groot.

Donderdag maakten we twee duiken in de Grevelingen.
Te water gaan met zware uitrusting, lopend op mijn kunstpoot is wennen.
De sterke glooïng van gladde asfaltblokken is een proeve van bekwaamheid in evenwichtbeheersing en geconcentreerd steun zoeken. Belangrijk is om de kunstvoet dwars te plaatsen om de volledige kniebeheersing te behouden.
Samen met een flinke dosis geluk om niet voortijdig tot een glijdende tewaterlating over te gaan: dat kost je je droogpak. Handje hulp van de buddy is van cruciaal belang maar dat is met mijn clubgenoten geen enkel punt.
Eenmaal in het brakke Grevelingenwater openbaart zich een wereld vol verbazend fraai half-zout waterleven.
Wat groter leven in de vorm van kreeften en krabben, maar vooral de kleinere en subtiele schepseltjes zijn fascinerend. Soms een soort tot leven gekomen stripfiguurtjes als het hooiwagenkrabje of zeenaald, of veelkleurige slakjes waarvan ik de namen alweer kwijt ben.
Einde van de dag kon ik weer twee prachtige duiken bijschrijven in het grotendeels lege logboek.

Vrijdag werd gestart met een getijdenwater duik bij Sas van Goes. Ook hier weer voorzichtig maar veilig balancerend, ook weer aan het handje van mijn buddy.
De duikstek 's middags bij de Zeelandbrug werd door harde wind en slagregen verkend met dichtgeritst droogpak.
Een schare van duikers stond te wachten op het gunstige tij en in een lange sliert werd afgedaald naar de onvermoeid aanvallende golven.
Gelukkig was het hoog water en kon ik rustig steun zoekend langs het knopentouw het woelige water in storten.
De deining is tot een meter of vier diep te voelen maar daaronder is water rustiger, maar het zicht slechter.
Eén van de doelen die de vele duikers rond deze tijd voor ogen hebben, is om de sepia's van dichtbij te bekijken (zie plaatje). De wonderlijke inktvisachtige beesten hebben rond deze periode van het jaar hier hun paartijd, slechts een krappe week maar.
Ze bewegen zich door het water met een soort golvende rokjes aan de zijkant. We vonden er twee en hun bewegingen te aanschouwen is rijkelijk de moeite van reis en voorbereidingen waard!

Een mooi onderdeel van het weekeind zijn de twee bootduiken vrijdagavond, waarvan ééntje 's nachts.
De Grevelingen kent geen getijdenstroming dus ben je vrij om zelf het geschikte duikmoment te kiezen.
Ook dit was voor mij de eerste keer en bij het overboord springen in spreidsprong kreeg ik meteen een klap op de prothese te verwerken, die me zei dat ik er beter aan deed dat poot recht naar beneden te houden in plaats van schuin... ook weer geleerd.
Meteen deden we een diepe afdaling in donker water, om vervolgens in rustig tempo langs de glooiende kust weer omhoog, om de veranderingen in begroeiing en bewoning van de bodem te bewonderen.
Een prachtige duik weer met veel levensvormen die ik niet eerder gezien had.
Van te voren werd het terug aan boord klimmen voor mij als problematisch ingeschat, maar dat bleek appeltje-eitje: zonder problemen klom ik langs de trap omhoog op het schip.
Bij de nachtduik ging er iets mis: tijdens de sprong was het neusstuk van mijn duikmasker omhoog geschoven. Ik merkte dit niet en al afdalende was ik ineens beeld en orientatie kwijt doordat bril en neus volliepen.
Masker klaren hielp niet en mijn buddy schoot me direct te hulp.
Een wat te snelle opstijging bracht pas het euvel aan het licht: bril alsnog goed opgezet en rustig verder gedoken.
Ook nu weer een duik naar ruim 20 meter met een langzame opstijging langs de kustlijn.
In het donker is alles weer anders: de kreeften waren op jacht en spreidden in het licht van onze lampen als macho's hun scharen om zich te verdedigen.
Nou, dat zijn zulke joekels dat je echt geen zin hebt om ze van dichtbij te willen bekijken.

Na vier duiken op één dag heb ik geslapen als een blok en was ik voor de rest van het weekeind als een natte krant. Maar: mijn eerste duikweekeind in Zeeland heb ik vet gescoord en pakt niemand me meer af, een grandioze ervaring!