Een tijdje geleden spraken een bekende lotgenoot Ben en ik samen over elkaars voetproblemen. Uiteraard ging het over onze vlees-voet: de enig overgebleven echte, die we nog hadden. Ben klaagde over problemen aan zijn teennagels, vooral de middelste tenen.Ikzelf kon beamen dat ook mijn voorvoet een afwijkende eeltontwikkeling had gekregen sinds het lopen met een beenprothese.

Bij mij rees het idee dat we onze overgebleven voet eigenlijk wel heel anders gaan belasten als we als been geamputeerde wat meer en verder met onze prothese gaan lopen.
Verschillende gedachten kwamen bij mij op:
Aan het verschillende slijten van linker- en rechterschoen is een zwaarde belasting te herkennen van de gezonde kant het feit, dat de mens van nature lui is, geeft aan dat je toch makkelijker en eerder je gewicht op je sterkste onaangedane been zet dan op je prothesebeen door de mobiliteit in je overgebleven enkelgewricht is bij staan op je ongeamputeerde been je natuurlijke balans langer vol te houden de druk in je koker geeft je eerder de neiging om over te hellen op je onaangedane zijde Dit overwegende stel ik naar eigen ervaring dat ik de belasting qua gewichts verdeling aan goede/geamputeerde zijde bij mezelf inschat als 80%/20%

Omdat je naarmate je leeftijd vordert meer voetproblemen kunt krijgen, is de staat van je voeten belangrijk om te bepalen wat voor soort schoenen je het beste kan dragen. Natuurlijk moeten het schoenen zijn met een sterke hakondersteuning aan de achterzijde en zolen die stug zijn in de lengterichting.
Het hakgedeelte mag niet makkelijk vervormen als je er stevig in knijpt. Als je een schoen met twee handen vastpakt en je wringt teen- en hakgedeelte t.o. elkaar uit, dan moet de zool flink weerstand geven. Tordeert de zool zonder veel weerstand met handkracht, dan zal dat door je lichaamsgewicht nog veel makkelijker gaan. Deze slapheid gaat ten koste van de noodzakelijke steun aan de onderzijde van de voet. Natuurlijk blijft bij de keuze van het juiste schoeisel gelden, dat hoe lager het gewicht, des te minder de ophanging van de prothese wordt belast tijdens de zwaaifase.

Het bovenste gedeelte van de schoen moet het geheel stevig bijeen houden en de voet op de juiste plaats t.o.v. de zool vast houden. Voor dat laatste zorgt ook de maatvoering van de voorvoet: de breedtemaat. Is deze te krap dan kan dat leiden tot drukplekken aan de zijkant van de voet. Is de schoen te breed, zit hij misschien wel lekkerder maar dan zakt de voet teveel weg naar het teengedeelte en krijg je daar drukplekken. Waarschijnlijk ligt hier het probleem van Ben en mij over de klachten aan de tenen.

Ik denk dat er over het algemeen te weinig aandacht wordt besteed aan het kiezen van schoenen bij de 1e, maar ook bij de latere prothesepassingen. De rol van de schoenen is bij de enkelzijdige beengeamputeerde nog veel belangrijker geworden dan dat hij voor de amputatie al was. De goede voet wordt minstens 2x zo zwaar belast tijdens het staan. Bij gezonde voeten en slechte schoenen levert dat vermoeidheid op en kans op deformatie van de voetvorm. Is de voet al vervormd door bijv. doorzakken, dan kan dit erger worden en zorgt het in elk geval voor verergerde vermoeidheid.

Dit overwegende is mijn advies om bij de eerste prothesepassing de staat van de voet te laten controleren door de revalidatiearts alvorens over te gaan tot de aanschaf van een paar schoenen. Hij zou je -evt. samen met een orthopedische schoenmaker- een goed advies moeten kunnen geven om in de jaren erna zo veel mogelijk problemen aan je enige overgebleven en dus uitermate kostbare goede voet te voorkomen.