Het volgende bericht is vanuit het besloten forum naar het documentatiecentrum gekopieerd:

Hallo mensen,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier ben geweest maar ik had beloofd om het praktijkonderzoek op de site te zetten dus hier is die dan. Ik hoop dat jullie het leuk vinden om te lezen. Wij vonden het erg leuk en leerzaam om te lezen hoe mensen met een beenamputatie de verpleegkundige zorg hebben ervaren. Hier leren wij alleen maar weer van door ervaringen van jullie mee te nemen in het verplegen van zorgvragers met een amputatie. We hadden voor onze presentatie een voldoende. Mede dankzij jullie hulp dus willen wij de mensen die hebben meegewerkt heel erg bedanken. (het is allemaal anoniem gebleven).

Theorie:
De taken van de Verpleegkundige bij een beenamputatie.
- Instructie en begeleiding van de zorgvrager en familie ADL.
- Het vertrekken van informatiefolders.
- Begeleiding in het algemeen.
- De zorgvrager zoveel mogelijk zelf laten doen m.b.t wondverzorging, stomp zwachtelen.
- De zorgvrager leren kijken naar de stomp ter controle op plekjes of wondjes en vooral de stomp zelf aan laten raken.
- Wondverzorging volgens voorschrift arts.
- Contractuur en decubitus preventie. Wisselligging en buiklig.
- Stomp zwachtelen in samenspraak met de fysiotherapeut volgens het zwachtelprotocol.
- Als de wonden dicht zijn starten met wisselbaden.
- Zorgvrager stimuleren uit bed te komen als dit haalbaar is.
- Signaleren van psychische gesteldheid.
- Ingaan op fantoompijn of sensaties of stomppijn en zo nodig arts erbij halen.
- Alles observeren en rapporteren.

* = reactie van een persoon op de vraag.

Praktijk:

1. Wat voor begeleiding en instructies kreeg u (en eventuele
familieleden) tijdens de ADL van de verpleging bij een
onderbeenamputatie?
* Bij de klinische verpleging in het ziekenhuis was weinig betrokkenheid
bij de psychische begeleiding na mijn amputatie, voor zowel familie als
mijzelf.
Fysiek werden wonden en later de stomp, wanneer enigszins mogelijk
weggehouden voor mijzelf en familie.
* Weinig ik moest op bed blijven liggen.
* ADL?????
* Van te voren bij de fysiotherapeut geweest, en oefeningen.
Verder kon ik al erg goed met krukken en rolstoel overweg, dus dat hoefde geen begeleiding bij.

Conclusie:
De conclusie die wij uit deze antwoorden kunnen stellen is dat er nog wel het een en ander gedaan moet worden met de begeleiding van de zorgvragers met een beenamputatie. Vooral met het geven van instructies. En dat de familie meer bij de zorg betrokken kan worden. Dat die er ook leren ermee om te kunnen gaan en hun partner hierin kunnen steunen.

2. Heeft u informatie folders ontvangen? Zo ja, waarover en had u daar
wat aan?
* In het ziekenhuis heb ik geen specifieke folders of documentatie
gekregen over amputatie; de verzorging of begeleiding hiervan.
* Nee niets.
* Ja, van de vereniging van been amputaties, veel aan gehad.
* Ja, over wondverzorging en waar de patiëntenvereniging te vinden is

Conclusie:
Hier is verschillend op gereageerd. 2 om 2. Maar als conclusie kunnen wij dus stellen dat het nog beter kan omdat er 2 personen geen info hebben ontvangen. Dit moet eigenlijk een standaard proces worden om informatie te geven, aan de mensen die daar behoeften aan hebben. Het moet in ieder geval wel altijd informatie vergeven worden vinden wij. Het is dan aan de zorgvrager of die er wel of niet wat mee doet.

3. Wat vond u de goede en minder goede punten van de verpleegkundige die u in het algemeen begeleidde.
Goed:
* Goede verpleging.
Betrokkenheid bij de fysieke gevolgen van de amputatie op het moment,
zoals pijn.
* Te lang geleden
* Was gewoon goed, wat ik erg goed vond is dat ik veel ruimte kreeg om mijn eigen proces te doen.
Minder goed:
* Beperkte inleving in wat het betekent om een belangrijk deel van je
lichaam kwijt te raken.
Beperkt rekening houden met de psychische druk en vermoeidheid die de
verwerking in het vroegste stadium van een amputatie met zich meebrengt.
* Ik vond niets goed in het hele traject.
* Te lang geleden

Conclusie:
Toch wel redelijk tevreden over het verpleegkundig handelen. Alleen kunnen wij hieruit opmaken dat verpleegkundige er misschien te makkelijk over denken. Omdat ze zelf niet weten wat het is. En hierdoor niet goed kunnen inleven in de zorgvragers. Het ligt er dan wel aan op wat voor afdeling de zorgvrager ligt. Want in een revalidatiecentrum is er een afdeling waar veel mensen worden opgenomen met een beenamputatie en die verpleegkundige gaan er beter mee om omdat die er meer mee bezig zijn. Maar in het ziekenhuis is dit dus niet het geval en kunnen zich doordat ze minder kennis hebben minder goed inleven.

4. Heeft u zelf veel aan zelfzorg gedaan m.b.t wondverzorging, stomp
zwachtelen, of namen verpleegkundigen dit wel eens over omdat het dan
sneller zou gaan?
* Ik heb geen mogelijkheden gehad om de stomp verzorging zelf te kunnen
doen of gedeeltelijk over te kunnen nemen.
Kennelijk kostte dit teveel tijd of strookte het niet met het beleid.
Ik had ook geen idee of het kon of mocht.
* De verpleegkundige deden alles je mocht niets doen.
* Zelf gedaan werd ook gestimuleerd.
* Heel veel, ik heb de eerste keer zelf het verband eraf gehaald. De arts die zei dat ik maar een seintje moest geven als hij ook nog iets mocht doen..
Ik was erg blij dat ik de ruimte kreeg dat allemaal zelf te doen, zodat ik mijn, mijn nieuwe lichaamsdeel, een stomp; snel 'eigen' kon maken.

Conclusie:
Hieruit blijkt dus weer 2 om 2. Het ligt misschien aan het beleid van de afdeling of het team van verpleegkundige. Wij denken dat hier ook een stukje werkdruk onder valt. Wat natuurlijk niet goed is want de zorgvragers hebben recht om met hun eigen lichaam om te leren gaan wanner dit anders is dan anders. Dus ze hebben recht op die begeleiding van het verzorgen van de stomp. Hierbij is het dus belangrijk dat er een protocol moet worden opgesteld. Met als doel dat de zorgvrager (als deze daar klaar voor is) zoveel mogelijk onder begeleiding het recht heeft om de stomp te verzorgen.

5. Bent u gestimuleerd om naar de stomp te kijken met b.v. een spiegel
en werd u gestimuleerd om de stomp aan te raken?
* Ook hiervoor werd niet de tijd uitgetrokken of ook maar op de
mogelijkheden gewezen.
* Ik wilde het zelf zien en aanraken dat hoefde ze niet te vragen.
* JA door spiegel
* Dat was niet nodig; daar heb ik zelf het initiatief in genomen

Conclusie:
Dit is een beetje dezelfde conclusie als bij vraag 4. ligt aan de verpleegkundige of die er de tijd voor nemen en de tijd voor hebben.

6. Wat hebben de verpleegkundigen gedaan ter preventie van b.v.
contracturen en decubitus?
* Ik heb niet gestudeerd dus weet niet waar deze vraag over gaat.
* Geen idee.
* Schoonhouden
* Oefeningen, maar ik was na drie dagen al vertrokken.

Conclusie:
Deze vraag hadden we anders moeten formuleren of de woorden uit moeten leggen. Maar er blijkt wel uit dat er toch wel iets aan gedaan werd d.m.v. het schoonhouden van de wond tegen decubitus (drukplekken) en oefeningen om contracturen (vreemde standen) te voorkomen.

7. Welke disciplines hebben u geleerd om de stomp te zwachtelen?
* De verpleegkundigen en fysiotherapeut in het revalidatiecentrum, in het
ziekenhuis geen enkele... men wist het daar niet goed hoe te doen.
* Heb ik pas in het Revalidatiecentrum geleerd.
* Geen idee meer
* Verpleging

Conclusie:
Dit gebeurd dus echt in het revalidatiecentrum. Wij vinden dat de verpleegkundigen op de afdeling in het ziekenhuis hier ook wel wat kennis van moeten hebben omdat dit toch wel een heel belangrijk stukje is om verder te kunnen revalideren en de stomp in de goede vorm te krijgen.

8. Heeft u in het ziekenhuis wisselbaden gehad? (koud, warm, koud, warm, koud water op de stomp, om de stomp te harden).
* Neen, de stomp was zeer ernstig beschadigd en voorzien van kwetsbare
huidplastieken... geen tijd en gelegenheid voor en ik wist niet van het
bestaan.
* Nee heb ik niet gehad.
* Nee
* Nee

Conclusie:
Dit is niet voorgekomen. Zelf hebben wij uitgezocht dat het in revalidatiecentrums wel voorkomt maar niet bij iedere zorgvrager want de stomp moet er wel tegen kunnen en in goede conditie zijn. In ziekenhuizen komt dit eigenlijk vrijwel nooit voor omdat de stomp dan nog erg kwetsbaar is.

9. Op welke manier werd u gestimuleerd om zoveel mogelijk uit bed te
komen, als dit haalbaar was.
* Dit was gezien mijn zeer zwakke conditie niet zo goed mogelijk... wel
werd gestimuleerd om af-en-toe in de stoel naast het bed of de rolstoel
met stompgoot te gaan zitten.
* Ze wilde dat ik op bed bleef liggen, maar ik ben niet te houden als je me vastbind ik zat dus alweer een uurtje na de operatie in mijn rolstoel de gangen weer te verkennen.
* Ik wilde zelf graag uit bed, was geen stimulatie nodig
* Hoefde niet gestimuleerd te worden

Conclusie:
Onze conclusie is dus dat het per zorgvrager verschilt en over de algehele conditie van de zorgvrager. Hier is niet echt een handleiding aan te geven. Maar dit is in alle gevallen weer anders.

10. Hoe kreeg u het gevoel dat de verpleegkundigen ingingen op
fantoompijn, fantoomgevoel of stomppijn?
* Klachten of vragen hierover werden meteen doorgespeeld aan het speciale
pijn-team van het ziekenhuis. De verpleging hield zich hier niet mee
bezig.
* Ik heb alleen de eerste dag pijn gehad en daarna niet meer (in het ziekenhuis).
* Geen ervaring mee
* Was er niet, want dat had ik niet. Dat kreeg ik pas toen ik thuis was

Conclusie:
De verpleegkundigen observeren wel dat een zorgvrager pijn heeft. Doordat de zorgvrager dit aangeeft. Maar de verpleegkundige zelf doet hier niet zoveel aan maar schakelt andere disciplines in om er mee aan de slag te gaan. Wel kan de verpleegkundige ondersteuning bieden en aandacht besteden aan de evt. pijn zodat de zorgvrager wel weet bij de verpleegkundige terecht te kunnen.

11. Heeft u last gehad van psychische problemen in het ziekenhuis m.b.t
u geamputeerde been? Zo ja, ontdekten de verpleegkundige dit op tijd en
wat hebben ze hieraan gedaan?
* Natuurlijk heeft elke vers-geamputeerde psychische problemen!
De verpleging ontdekte dit niet zelf en was er ook niet bijzonder alert
op.
* Nee geen klachten gehad.
* Nee
* Nee, ik heb mijn geamputeerde been nog gezien, voordat ik het meegaf aan mijn man om in de tuin te begraven. Dat was goed; veel minder eng dan de spookbeelden die ik in mijn hoofd had.

Conclusie:
Dit is dus ook per zorgvrager verschillend. En wij denken ook dat de oorzaak waarom een been geamputeerd moet worden ook hierin bijdraagt. Natuurlijk wens je het niemand toe maar iemand die dag in dag uit pijn heeft aan zijn been roept soms zelf "haal dat been er maar af". En zal er dus anders mee omgaan als iemand waarbij in een acute situatie het been wordt geamputeerd. Dit is dus per zorgvrager en oorzaak verschillend.

12. Heeft u nog tips voor verpleegkundigen voor zorgvragers met een
onderbeenamputatie?
* Ergens in het opleidingstraject van een verpleegkundige zou een korte
maar duidelijke instructie over de specifieke behandelingsvoorwaarden
van amputatieslachtoffers moeten worden gegeven.
De aanwezigheid en toelichting van een geamputeerde zou hierbij voor de
nodige extra impact kunnen zorgen om duidelijk te maken hoe hij/zij zich
voelt met een gecombineerd lichamelijk en geestelijk probleem wat
zijn/haar leven blijvend zal veranderen...
* Laat de patiënt zijn eigen gang gaan en hou hem in de gaten.
* Om mensen te helpen met het 'vriendjes worden met de stomp' en om bewust afscheid te nemen van het geamputeerde lichaamsdeel.
Niet iedereen zal daar zo ver in willen en kunnen gaan als ik, maar soms kan je ook een mooie tak uitzoeken en die symbolisch begraven o.i.d
Daar kunnen mensen hun eigen vorm in vinden….maar het helpt wel in de psychische verwerking.

Conclusie:
Hier zijn dus verschillende manieren aangedragen om het te verbeteren. Uit de eerste reactie blijkt dat er in de opleiding meer aandacht aan besteed moet worden. Hier zijn wij het wel mee eens want nu hebben we het maar 2 weken gehad over amputatie maar niet echt om te zeggen dat je er dan ook echt wat van af weet. De laatste reactie vonden wij wel mooi om te lezen want hier hebben wij zelf eigenlijk nooit echt van gehoord. Maar dit zou een punt kunnen zijn die je als verpleegkundige aan de zorgvrager kan meegeven.


Dit is het praktijk onderzoek. Nou nogmaals bedankt voor de reacties.
En het gaat jullie allen goed!!
Groetjes Frank, Leonie en Marloes.