Voorafgaande aan een beenamputatie, de gedachte van een KMK-forumlid

Ik heb ooit eens voor een lotgenoot, die naar een amputatie toeleefde, mijn gedachten laten gaan over eventuele voorbereidingen die je voorafgaande aan de amputatie zou kunnen doen. Let wel; ikzelf ben onverwacht geamputeerd dus heb geen persoonlijke ervaring met deze situatie van "voorkennis vergaren"
De lijst zal ook niet compleet of correct zijn, maar misschien kunnen andere forumgenoten hem aanvullen... zou mooi zijn. Wellicht heb je wat aan sommige punten, maar je zou ook kunnen zeggen: gelul... ik zoek het zelf wel uit: no problemo! Het is in elk geval niet bedoeld als bemoeienis of betutteling of zo! Het lijkt me, als je je voorbereid, dat het allemaal wat minder fatalistisch op je inwerkt... dat je in elk geval het gevoel krijgt, dat je de dingen nog een beetje "onder controle" houdt.

Ok, dit is mijn lijst, en als je er aan toe bent kun je je hiermee vast wat voorbereiden op de stappen die gaan komen zoals:

• Neem zoveel mogelijk tijd om met je partner, gezin of naasten je leed te delen, je hebt mekaar vooraf en na een amputatie heel hard nodig en kunt mekaar heel erg steunen!

• Welk ziekenhuis en revalidatiecentrum ga je naar toe, hoe ziet het eruit en hoe gaat het daar allemaal. Misschien kan ook je familie vast een indruk daar opdoen.

• Hoe gaat alles in z'n werk met contacten met je orthopedisch instrumentmaker die je prothese gaat verzorgen. Misschien kun je vast contacten leggen.

• Er zijn methoden van been-amputatie waar direct een tijdelijke prothesevoorziening (z.g. IPOP) op de amputatiewond gemaakt wordt. Hierover kun je van te voren over van gedachten wisselen met je behandelaars.

• Zijn er lotgenoten bij jou in de omgeving waarmee je eventueel persoonlijk contact kunt (of wil) leggen.

• Als je kan, hou jezelf zo goed mogelijk in conditie, zometeen is het voor je lichaam hard werken om weer op de been te komen. Misschien kun je vast voorbereidende oefeningen doen i.o.m. een fysiotherapeut.

• Vraag zoveel mogelijk aan iedereen om je heen over alles, dat houdt jezelf en je omgeving scherp. Een dagboekje bijhouden helpt in wat je allemaal al overwonnen hebt in de voorgaande tijd. Later helpt je dat weer bij terugkijken.

• Oh ja, ik schreef alle operaties en geneesmiddelen enzo op, voor mezelf maar daar kon ik later weer lotgenoten mee helpen.

• Een tip van een forum uit de USA (hoe kan het anders): schrijf vóór je onder narcose gaat met lipstick op arm of been dat behouden moet blijven: LAWSUIT. Je zal niet de eerste zijn.... enz.

• Wat heb je nodig als je zometeen naar huis gaat voor hulpmiddelen en aanpassingen. Daar kijken ze in het revalidatiecentrum ook wel naar, maar mij gaf het een kick om mezelf alvast thuis bezig te zien.

• Hoe kun je weer de leuke dingen (hobby's, sport, bezigheden) gaan doen die je met 2 benen ook deed.

• En wat mij het meeste hielp: proberen te blijven lachen, het leven ondanks alles mooi en uitdagend te blijven vinden

Let bovendien op het volgende: er zijn onderzoeken bekend waarin geconcludeerd wordt dan een enige dagen durend infuus met pijnstillende middelen vooraf aan de ingreep, de kans op fantoompijn na de amputatie verminderen kan. Aan de specialist (revalidatiearts) kan worden gevraagd om een de mogelijkheid van een epiduraal infuus voor 3 tot 4 dagen om de napijnen en de kans op fantoompijn te verminderen. Deze behandeling wordt ook wel vooraf bij andere ingrijpende operaties gedaan zoals het vervangen van knie gewrichten.

Voor degenen die, die zich in deze pre-amputatie fase bevinden: ik wens jou en je naasten heel veel sterkte toe!

Co 1b1