Titel: Het Plexus Brachialis Letsel; een retrospectief onderzoek naar de functionele gevolgen.
Auteur: Emmelot CH
Uitgever: Rijks Universiteit Groningen
Jaar: 1994

Bij tijd en wijle hoort men dat de revalidatiegeneeskunde van nature een medisch vakgebied is, dat zich niet leent voor wetenschappelijke bewerking. Dat dit onjuist is werd al vaak bewezen door publicaties en dissertaties van vakgenoten. Het werd opnieuw weersproken door de verschijning van het boven genoemd proefschrift. Revalidatiegeneeskunde hoeft geen 'stom' vak te zijn.

We hebben dit boekje met veel genoegen en herkenning gelezen. Indeling en opzet van het werk zijn overzichtelijk en helder, evenals de vragen die Emmelot zich bij aanvang heeft gesteld. De vragen wortelen in de denkwijze en methode van de revalidatiegeneeskunde en ze worden in het vervolg van de studie dienovereenkomstig benaderd en beantwoord.

Onderweg komt het daarbij ook tot enkele behartigenswaardige uitspraken. Zoals op pagina 81: "Het blijkt dat bij het registreren van de EMG-gegevens nogal wat missing data aanwezig zijn. Dat ligt niet aan het feit dat niet bij ieder poliklinisch bezoek spierfuncties electromyografisch werden onderzocht, maar dat op indicatie naar ré-innervatie werd gezocht" Het naald EMG (zie pag 33 en 81) is in Nederland een techniek van de neurofysioloog en die is nu eenmaal neurodiagnostisch bezig en niet functieanalytisch. Dat daarbij primair naar réinnervatiepotentialen wordt gezocht is geen tekortkoming, maar beperkt wel het zichtbare landschap.

Deze overweging brengt ons aansluitend op een aspect dat we in deze studie missen, namelijk dat van de MFA, de myoelectrische functieanalyse, met behulp van niet invasieve en meerkanaals oppervlakte-emg, dat in Nederland en de wereld het terrein van de Fysische en Revalidatiegeneeskunde is.

Europese examens voor revalidatiegeneeskunde appelleren bij deelnemende revalidatieartsen op kennis van en bedrevenheid in deze methodiek van functieanalyse. Hiermee wordt wel primair Spier-(rest)functiegericht onderzoek gedaan. Tegen deze achtergrond geplaatst wint stelling 3 nog aan kracht. In literatuurstudie en -overzicht wordt hier echter niet naar verwezen, hoewel daarover ook binnen ons eigen vakgebied in eigen land bij meerdere gelegenheden is gepubliceerd.

Een andere opmerking om over na te denken vinden we op bladzijde 82: "De bewegingsbeperking werd niet altijd consequent in de dossiers vastgelegd" Helaas! Niet iedere collega realiseert zich dat dit voor later retrospectief onderzoek een must is, als het al niet voor het vervolgen van de patiënt onmisbaar is. Bij visitaties van niet-opleidingspraktijken én opleidingspraktijken wordt nogal eens gevonden dat statussen van stafleden wat dit betreft door te kort aan noteringen weinig houvast bieden, hoe mooi voorgedrukt de status op zich ook is.

Kortom deze dissertatie is zeer lezenswaard, niet alleen met betrekking tot de rechte lijn van vraagstelling via onderzoek naar antwoord, maar ook wat betreft de omlijstende opmerkingen en conclusies in de loop van het verhaal. Hoewel het misschien niet hoog scoort voor de dead souls rating - daarvoor had het in het engels geschreven moeten zijn - was het tevens een verademing weer een dissertatie in het Nederlands te lezen.