Onderstaand bericht is van KMK forumlid Dick Zwaan en beschrijft uitgebreid en duidelijk zijn ervaringen met een myo-electrische armprothese:

Ik ben inmiddels sinds 1979 uitgerust met een mio (linker) onderarm. Ik zou niet meer zonder kunnen want zonder prothese ben je pas echt gehandicapt.
Door (zeer) intensief gebruik helaas regelmatig te maken met storingen. De meest voorkomende problemen zijn loslopende scharnierpunten (duim en vingers), versleten of defecte koppeling, gebroken tandwielen en zo nu en dan een elektrische storing.
In enkele gevallen is de schade wat groter. Denk hierbij aan een gescheurd frame, gebroken duim. Zelfs één keer is de kranskoppeling van de koker afgescheurd. Daar sta je dat met een hand in je hand. Zie dat maar weer eens repareren.
Als ik mijn prothesebouwer mag geloven gebruik ik hem meer dan normaal en wordt hij qua krachtenspel buitennormaal belast. De levensduur is daardoor vaak niet langer dan twee jaar waarbij er dus regelmatig reparaties (vaak zelf) moeten worden uitgevoerd.
Inmiddels is er door de jaren heen al een aardige berg onderdelen beschikbaar. Dus in geval van nood is er altijd nog wel een reserve exemplaar te organiseren.
Telkens wanneer het boodschappenlijstje voor een nieuwe prothese wordt opgemaakt wordt er gekeken of er nog nieuwe ontwikkelingen voorhanden zijn welke eventueel in de prothese kunnen worden verwerkt. Ondanks de voortschrijdende technische ontwikkelingen probeer ik daar niet als eerste gebruik van te maken. Veel liever kies ik voor betrouwbare en bewezen techniek. Dus niet te veel elektromechanische snufjes (gaat alleen maar eerder stuk).
Het is immers maar wat lastig als je geen of een niet goed werkende prothese hebt.
Autorijden gaat nog wel maar motorrijden is al een stuk lastiger.
Ben je eenmaal op je werk en gewend aan het gebruik van je prothese doet dat ding het weer niet.
Ook voor de meest normale werkzaamheden thuis is hij onmisbaar. In plaats van fatsoenlijk aardappelen schillen worden het weer dobbelsteentjes.
Verder mag ik thuis graag sleutelen aan crossmotoren en klussen in en om het huis waarbij je beide handen echt nodig hebt.

Hierbij nog even iets over mijn ervaring mbt pasvorm, irritatie etc.
Ter voorbereiding naar de eerste prothese was het van belang dat de huid voldoende moest slinken om ervoor te zorgen dat de koker niet al snel te ruim zou worden.
Inmiddels heb ik wel gemerkt dat het zeer belangrijk is dat er met voldoende vakkennis en ervaring moet worden gegipst voor het juiste resultaat. Eén keer is dit door misschien een wat minder ervaren persoon uitgevoerd waardoor het draagcomfort duidelijk minder was om nog maar te zwijgen over het op de juiste positie aanbrengen van de elektroden wat in sterke mate de besturing beïnvloed.
Indien de pasvorm en positie van de te vervangen prothese goed is kan je maar beter hiervan een afdruk maken. Weet je vrijwel zeker dat het nieuwe exemplaar ook weer goed zit.
De irritatie wat zo nu en dan optreed is eigenlijk alleen bij overbelasting van herhalende bewegingen. Denk hierbij aan bijvoorbeeld het omspitten van de moestuin. Ik kan thuis nog geen andere gek vinden die dat doet.
Een beetje zinkzalf op de geïrriteerde huid (hielp tenslotte vroeger ook bij tere baby billetjes) en de volgende dag is het ergste leed weer geleden.
Nog een paar belangrijke aspecten bij een mio-prothese zijn temperatuur en transpiratie.
De signaaloverdracht van de spieren naar de elektrode is bij lage temperatuur duidelijk minder. Dit kan soms tot hachelijke situaties leiden. Stop je na een lange skiafdaling bij een terrasje om even bij te tanken wil de hand even niet meer open. Daar zit je dan met je skistok.
Bij warm weer zijn er weer andere problemen.
Wat hinderlijk is bij warm weer in combinatie met lichamelijke inspanning is overmatig transpiratievocht in de prothesekoker. Hierdoor wordt de signaaloverdracht toch wel behoorlijk verstoord. Wat ik meestal doe is in het buisje waar je mbv een kousje de prothese mee aantrekt wat absorberend materiaal (keukenpapier) stopt waarmee het overmatige transpiratievocht wordt opgenomen.
Verder is het van belang dat de gevoeligheid van de elektrode juist wordt afgesteld.
Is de weerstandswaarde te hoog moet je extra spierspanning opbouwen. Daarentegen wanneer de waarde te laag is wordt de elektrode bij geringe spierspanning al geactiveerd. Voor de juiste aansturing van de handbeweging moet hierin een juiste balans worden gevonden.
Wat je zo nu en dan wel eens merkt is dat er een ongewilde aansturing is wanneer je in de buurt komt van een sterk elektrisch veld.
Sommige antidiefstal poortjes hebben hier last van. En dan maar hopen dat je geen breekbare spullen in je (prothese)hand draagt.
Ook heb ik ondervonden dat laaghangende invloed hebben op de signaaloverdracht. Dit overkwam mij een keer in België toen ik op de motor onder laag hangende hoogspanningskabels doorreed waarbij spontaan de prothese openging. Het is maar dat je het weet.
Misschien een beetje afgedwaald van het oorspronkelijke bericht van Staaf maar wellicht bevat het voor sommigen wat informatie.

Vriendelijke groet,
Dick Zwaan