Abseilen, hoe gek moet je zijn om zo'n activiteit te bedenken. Voor mensen zonder beperking is het al een hele opgaaf om te doen, laat staan voor mensen met een lichamelijke beperking. Nou die gekken zijn er dus in de vorm van Geert en Dennis, beide hebben zich ingezet om het mogelijk te maken. Nu heb je hiervoor natuurlijk een paar dingen nodig; een mooie locatie om te gaan abseilen, die was gevonden in Rotterdam, namelijk de Euromast (100m hoog). Instructeurs die het zien zitten om lichamelijk beperkten naar beneden te begeleiden, ook die waren bij de Euromast aanwezig en natuurlijk de gekke lichamelijk beperkten die zich wel in de diepte wilden storten, ook hieraan bleek totaal geen gebrek.

Van te voren heb je natuurlijk wel een voorstelling in je hoofd hoe het zal zijn, maar als je dan richting de Euromast rijdt en steeds dichter bijkomt dan is hij toch wel errrugh hoog. Als je op de grond staat valt dat wel mee, maar als je eenmaal boven aan bent gekomen, en je kijkt over de rand dan is het toch wel een hele diepte. De instructeurs geven instructie voor een heel groepje, wat moet je doen en wat vooral niet.Dan mag je vrolijk een formuliertje invullen en ondertekenen dat zijn nergens voor aansprakelijk zijn en krijg je een bandje om ten teken dat je instructie hebt gehad en een formuliertje getekend hebt. De eersten zijn aan de beurt en een paar rolstoelers worden in een tuig geholpen en met een paar man op de rand van het platform getild. Dan over de rand en al snel zijn ze uit zicht verdwenen.Dan is het mijn beurt, echt zenuwachtig was ik niet, maar toch als je over de rand kijkt is het wel heel diep. Ik werd in mijn tuig gehesen, en vastgekoppeld aan het touw. Stoer stapte ik zelf over de rand en daar sta je dan op de puntjes van je tenen (ik had mijn prothese aangehouden) zo'n 100 meter boven moeder aarde. De instructeurs kwamen naast me staan en vertelden me wat te doen. Achterover leunen is iets wat je in deze situatie niet wilt doen want dat voelt tegen natuurlijk, maar het is wel wat je moet doen. Uiteindelijk hang ik aan het touw en sta met gestrekte benen tegen de zijkant van de Euromast, tjonge dat is een vreemd gevoel. Na een afzetje, voorbij de rand van het dak en daar hang je dan aan een tuigje, een touwtje en een gesp, op grote hoogte in de vrij lucht te bungelen.

Langzaam liet ik het touw vieren en zakte ik wat naar beneden, zo langs de ramen van het restaurant wat bovenin de Euromast zit (je start vanaf het dak van het restaurant). Hier valt het allemaal nog wel mee, je kan vrolijk naar binnen kijken. Als ik eenmaal het restaurant gepasseerd ben, blijft op afstand de betonnen paal van de Euromast over waar je tegenaan kijkt. Nu wordt de hoogte pas goed duidelijk, vooral omdat je makkelijk langs die paal kan kijken en ziet hoe hoog je in de lucht zweeft. Het geef toch wel een onbehagelijk gevoel, maar het uitzicht is ook wel weer erg spectaculair. Verkrampt laat ik meer touw vieren en zak ik met redelijk tempo, maar wel gecontroleerd af. Het laatste stuk van de afdaling ging het beste, omdat toen de ontspanning kwam, en dan gaat het toch een stuk relaxter.

Uiteindelijk bereik ik langzaam de grond en is de abseil voor mij afgerond. Het is weer een gekke, extreme activiteit die ik aan mijn lijstje kan toevoegen. Ik ben blij dat ik het heb gedaan. Ik heb weer wat bekenden ontmoet en even bijgepraat en ik heb weer een grens verlegd. Daarbij komt dat het weer zich van zijn goede kant liet zien, wat het uitzicht alleen maar beter maakte. Mooier had het niet kunnen zijn.

Geert van sport is leven en Dennis van stichting Dennis van der Zeijden , bedankt.

Verslag: Appie Rietveld