Het is iets wat me als kind al erg aansprak en schitterend leek om te doen. Het is er echter nooit van gekomen, tot ik een aantal weken geleden een uitnodiging voor een duikclinic kreeg van Dennis . Geen moment heb ik getwijfeld en heb mezelf meteen opgegeven, wanneer krijg je nu zo'n mooi kans. Gisteren was het eindelijk zover(30-01-2010), om 18.30 verzameld bij het pand van Seasign divers in Almere. Het is gewoon op een industrieterrein, niet echt een plek waar je verwacht te gaan duiken. Dat klopt ook, ze hebben daar hun mooi uitgeruste duikshop en flesvulstation. Gedoken wordt er echter in een zwembad 5 minuutjes bij de duikshop vandaan.

Wat schets echter de verbazing, op de eerste verdieping van de duikshop is een heus duikers café met een Egyptisch hoekje ingericht dat geeft meteen wel een leuk sfeertje. Naast het café is een lokaal waar de theorie gegeven wordt. Alles is prima rolstoel toegankelijk, d.m.v een rolstoellift kan iedereen gewoon boven komen. Edwin, de eigenaar van de duikschool en tevens een zeer enthousiast duikinstructeur heeft zelf een lichamelijke beperking en kan zich daarom prima inleven in het duiken met een handicap. We beginnen met wat theorie en dat is nooit mijn ding, dat is altijd waar ik tegenop zie. In dit geval geheel onterecht, Edwin maakt er een leuk verhaal van. Het gaat eigenlijk om wat wel en niet te doen onder water en de uitleg van een aantal simpele handgebaren, want onder water kan je natuurlijk niet praten. Het hele praatje duurt nog geen half uur en dan is het weer tijd voor koffie in het duikers café en ondertussen een duikvest en flipper passen in de duikshop.

Na nog een half uurtje wachten is de tijd gekomen om te vertrekken naar het zwembad. Daar aangekomen, spulletjes uitgeladen en omgekleed is het tijd om het water in te gaan. We hebben het zwembad voor ons alleen, gelukkig maar want met de duikinstructeurs erbij is er op een gegeven moment wel een mannetje of 20 in het water. Eerst even wat gezwommen en toen was ik aan de beurt. Op de kant werd ik in een duikvest gehesen en deed ik mijn flipper en duikmasker aan. Ik kreeg de eerste instructie over het opblazen en laten leeglopen van het duikvest. Ook werden er nog even een paar simpele handgebaren uitgelegd en mocht ik de automaat(het ding waar je door in en uit ademt) in mijn mond doen om te testen of alles werkte.

Nu werd ik vanaf de kant het water in geholpen. We begonnen in het ondiepe dus kon ik gewoon gaan staan, en dat is wel handig als je zo'n heel pakket met duikfles op je rug hebt hangen. Ik kreeg uitleg over hoe het vest op te blazen en leeg te laten lopen. Ik blies het vest op en kon lekker ronddobberen, prachtig natuurlijk maar dat is niet de bedoeling van het duiken. We begonnen met het onderwater adem halen door de automaat, klinkt makkelijk het is alleen tegen natuurlijk. Maar een paar keer gedaan en dan went het snel. Nu langzaam het vest leeg laten lopen en daar ging ik richting de bodem van het zwembad. De boel een beetje uitbalanceren met een klein beetje lucht in het vest zodat je begint te zweven in het water, en dat is een heerlijk gevoel. Nu was de tijd aangebroken om wat onder water te zwemmen, hier mis je toch wel de kracht van je tweede been, want “flipperen” met 1 been is best zwaar en het duiken kost mij toch wel behoorlijk wat energie, op de kant ziet het er toch een stuk makkelijker uit.

Zo ben ik een aantal malen het zwembad door geweest over de bodem(tot 3.5m diep) en moet je best aan een aantal zaken denken, zoals je balans, maar ook het op peil brengen van de druk in je hoofd door je neus dicht te knijpen en lichtjes te blazen(dit noemen ze “klaren”). Anders krijg je oorpijn door de druk. Ook heb ik nog een aantal oefeningen gedaan, zoals je automaat uitdoen en die weer terug vinden en weer in je mond doen en het duikmasker vollaten lopen en weer van water ontdoen.

Langzamerhand was iedereen aan de beurt geweest en was het tijd om om te kleden en weer terug te gaan. Volgens mij heb ik alleen maar enthousiaste reacties gehoord en was iedereen voldaan. De goede en fijne instructie van de Seasign instructeurs heeft hier natuurlijk een hoop aan meegeholpen. Vanuit het warme zwembad, door de kou en sneeuw weer naar de duikschool. Dat kan natuurlijk alleen in ons kikkerlandje. Het was tijd voor een gezellig hapje en drankje in het Seasign duikers café. Edwins vrouw Priscilla had zich behoorlijk uitgesloofd en lekkere hapjes gemaakt. Er hing een gezellig sfeertje en er werden over en weer ervaringen uitgewisseld en dan niet alleen over duiken. Inmiddels was het half 1 en was het tijd om naar huis te gaan, want de oogjes werden wat zwaar.

Dennis, Edwin en Priscilla (en de overige medewerkers) bedankt voor de mooie ervaring. Ik denk dat het vooral mooi is om te doen in bijvoorbeeld de heldere Egyptische wateren, want een zwembad vloer is nu eenmaal niet zo bijzonder om te bekijken hahaha. Het is natuurlijk wel de ideale plek om te beginnen.

Verslag:Appie Rietveld

Met dank aan: Stichting Dennis van der Zeijden

Seasign divers Almere