Vrijdag 30 oktober was het zover, op naar de golfbaan in het Naarderbos. Daar aangekomen stap je in een andere wereld, de wereld die golf heet. Ik verwacht bij zulke dingen altijd dat er maar een paar mensen zijn die het beoefenen, niets is minder waar, het is er gewoon druk en veel mensen lopen uitgedost in golf outfit (de bekende geruite broek, speciale schoentje en petje) en een karretje met golfclubs in het rond. Het is een omgeving waar ik me niet in thuis voel, maar dat zal geheel aan mij liggen.

De clinic begon in een aparte tent van de(nood) accommodatie (een nieuw super de luxe club gebouw is nog in aanbouw). Iedereen verzamelde daar en het was een drukte van belang, er waren toch wel zeker 40-50 deelnemers op af gekomen, een paar bekenden, maar de meeste onbekend en dat is bij de meeste activiteiten die ik tot nu toe heb gedaan vaak anders. Het blijkt dus dat golf een heel andere doelgroep aanspreekt. Na wat te hebben gebabbeld met een aantal mensen, ging de golfclinic van start. Met zijn allen naar buiten naar de “driving range”, Lidy van de NGG nam het woord en legde de basis van het spel uit en liet de verschillen in clubs zien en de rede waarom dit was. Op een gegeven moment ging er een “hout” (club voor de afslag) rond om te bekijken, er is alleen in de verste verte geen hout in te bekennen, hij is namelijk compleet van metaal. Vroeger bleek hij van hout te zijn en daarom heet deze club nu nog steeds zo. Ook werd er driftig gestrooid met andere golftermen zoals tee, driving range, green, handicap en fore, haast geen touw aan vast te knopen.

De groep werd in 3 groepjes verdeeld, en iedere groep kreeg zijn eigen instructeur. Er werd voorgedaan hoe de club vast te pakken “de grip” en hoe het beste te slaan, zonder inspanning het de club het werk laten doen. Het was tijd om allemaal een plekje op de driving range op te zoeken en het zelf te gaan proberen. We gingen de afslag oefenen met een ijzeren 6. Zo makkelijk als het lijkt is het dus niet, zelfs het balletje alleen maar raken blijkt al een hele kunst te zijn. Na veel proberen zat er met mazzel wel eens een rake slag bij waarbij het balletje ook nog eens het 100 meter bord passeerde. Als je de bal zo goed raakt is het echt leuk. De tijd was weer gekomen voor wat uitleg en de instructeur liet zijn dat je ontspannen de club het werk moet laten doen. Hij sloeg het balletje zonder moeite voorbij de 200 meter en de bal erna gewoon over het water heen ergens richting de 300 meter. Om dat te evenaren is behoorlijk wat training vereist ben ik bang. We konden weer verder met het oefenen van de afslag, maar veel verder dan het 100 meter punt heb ik de bal niet gekregen, er was ook niet één slag echt ontspannen, het was allemaal op kracht er heen rammen en dat werkt dus niet.

Tijd om van plek te wisselen, en naar de green te gaan om het “putten” te oefenen. Zo'n green is net een biljart laken. Ook hier weer uitleg aangehoord en allemaal een “putter” gekregen. De techniek hier is totaal anders dan bij het afslaan, en is veel subtieler. Bij een minimaal tikje, rol de bal al veels te ver. Ook hier is weer oefening vereist. Uiteindelijk lukt het verdraait om wat ballen te putten. Dat geeft wel een kick. Na 1 ½ uur begon het eind in zicht te raken, en dat was maar goed ook, want de baldadigheid begon bij mij een beetje toe te slaan. Na nog een rondleiding over het golf terrein te hebben gehad en een stukje van de wedstrijd van de NGG die te gelijk met de clinic bezig was te hebben gezien was het tijd voor de lunch.

Na het eten van een lekker soepje en broodje, en wat te hebben na gebabbeld met mede deelnemers was het tijd om weer naar huis te gaan. Een leuke activiteit, die ik in de toekomst nog wel eens wil proberen. Maar niet echt iets wat ik wil gaan beoefenen, daarvoor is het me niet actief genoeg buiten het feit dat ik me ook niet op mijn gemak voel.

Dennis en de NGG, bedankt voor de mogelijkheid om het te proberen

Verslag, foto's en filmpjes:Appie Rietveld