Stonden Emma en ik, gestresst en wel, om tien uur nog voor dat muizengaatje van de botlekbrug want de tunnel was geblokkeerd; Hippie opgebeld dat het wel tegen twaalven kon worden want die zo ik met haar zoon Bas ophalen op een camping in Voorthuizen. Ik heb nu eenmaal die ouderwetse gedachte dat ik op tijd behoor te komen.

Met een vaart van circa 150 km per uur naar Voorthuizen waar wij toch nog om 11.45 aankwamen. Vanwege de verlating had zoon Bas nog een extra tablet genomen tegen wagenziekte en dat was wel goed want hij viel meteen in slaap. Hippie moest zich goed vasthouden in de bochten en zo kwamen wij, slechts 3 minuten te laat op dit warme nest aan. Een trotse KMK er wees ons het laatste stukje de weg. Mary , het bestuur en haar hele "hofhouding" van dit imperium heetten ons van harte welkom. Wij snakten naar koffie en er was een rijkelijk gevuld stuk cake bij. "Home made". Ik kom wel eens zaken tegen waarbij staat dat alles zelfgemaakt is en om mij heen kijkend besluit ik het DAAROM dus toch maar niet te nemen maar DIT was even anders. Emma vond de cake TE rijk, voor mij kan het niet rijk genoeg zijn dus zo vullen wij elkaar aardig aan.

Mijn "haviksoog", zoals Artie dat placht te noemen, constateerde teveel tafels en te weinig toilet. Het bleek echter dat ik toch nog niet voldoende "in de wereld" stond want op zulke feestjes blijkt het normaal te zijn om te laat te komen. Wat betreft het tweede geval heb ik namelijk nog een lichamelijk ongemak waarbij als ik MOET dan moet ik ook METEEN. Het viel gelukkig nogal mee omdat ik mij meestal had opgesteld tussen het toilet en de orange juice.

Ik heb vol bewondering om mij heen gekeken : het waren allemaal TOPPERS waarbij ik mijzelf soms maar een TOBBER voelde : een Frans die ogenschijnlijk heel soepel op twee protheses loopt maar ja, WEL broodmager, Artie die , ondanks dat hij onder de morfine zat, met behulp van Co, aan het dansen was op EEN been, die zangeres met een armverkorting, Wicher Maat die , ondanks zijn beenverkortingen, normaal liep en Hippie die mij later in de auto vertelde dat er veel ergere "gevallen" zijn. Erik uit Assen die nog aan de prothese moet maar TOCH komt met medewerking van Frans. Len kon prachtige capriolen maken in zijn rolstoel. Dit alles heeft mij ZEER ONTROERD.

Mary , als gastvrouwe, was overal. Zij zorgde ook voor Emma dat zij in contact kwam met een Deens sprekende man. De bediening was perfect; mijn glas raakte niet leeg en DAT wil wel wat zeggen. Met die "paardentram" vertelde Wicher Maat, die ook in Epe woont, over de omgeving en de mensen die er woonden. Na de rit was er nog een riddertournooi maar daar zat ik te ver vanaf. Het zitten op een paard heb ik ook overgeslagen. Nooit die behoefte gevoeld en dan zou ik NU dat plotseling gaan doen ? Net zoiets als nog nooit een berg beklommen en NU met een prothese dat WEL gaan doen.

De barbeque was van zeer hoge kwaliteit. Het vlees was van hotelkwaliteit en Appie was een virtuoos hoe hij omging hiermede. Tussen de garagemuur en de tent was een nauwe doorgang naar Appie en ik nam mij voor om DIE weg te gaan TOTDAT mijn buikomvang dit niet meer toeliet . Omlopen was natuurlijk GEEN issue. Emma beproefde de salades want dat is geen vleeseter. Het kon de toets der kritiek glansrijk doorstaan. Het was de eerste keer dat zij in Nederland zulke goede salades geproefd had.Zelf had ik genoeg aan het vlees. Die vruchtensalade was ook puur natuur. Veel truitjes van mij zijn NU even naveltruitjes geworden dus , gezien mijn dieet, is het NU op water en brood. Jullie worden bedankt voor deze verleidingen. Over verleidingen gesproken : Artie en ik lieten onze blikken welwillend over het aanwezige vrouwelijk schoon glijden.

Gelukkig waren er geen indringende stands met protheses en andere theses die onlosmakelijk verbonden zullen zijn aan donaties van o.a. Otto maar de "omgeving" had meegeholpen op een respectvolle wijze; deze werden maar even genoemd. Het "bonken" van de muziek was alleszins dragelijks vooral nadat ik mijn hoorapparaat uitgedaan had. Er werden goede melodieen ten gehore gebracht waarbij gesprekken onderling gereduceerd werden tot liplezen en daar ben ik nooit zo goed in geweest. Het zal dan dus de bedoeling geweest zijn dat wij onze mond hielden. Ik zag sportieve figuren zoals Dennis en Bart Utrecht voorbij schuiven; ik vind dat zeer belangrijke mensen want zij wijzen ons er op dat je veel met je lichaam bezig moet zijn want anders verval je in andere mankementen. Co is een voorganger daarin. Hier en daar "schoof" ik aan , misschien wel tot ontsteltenis van diegenen waar ik naast ging zitten want ik heb soms oogkleppen op. Met een smoesje konden zij mij ontsnappen. Mara ging een keer NAAST mij zitten en ik voelde mij zeer vereerd hoewel ik niet bepaald interessante mededelingen kon doen die een jonge meid zou kunnen boeien. Nee, dan zijn er andere NET 50 plussers die blikken kunnen vasthouden . Ik had Wieke niet meteen herkend ; misschien was mijn gesprek daarom niet zo onderhoudend want ik heb een grenzeloze bewondering voor deze "recht voor zijn raap" meid.
Er waren ook wat schuwe blikken mijn richting uit en die bleven dan ook uit mijn buurt. Ik trap natuurlijk wel eens op tenen zonder erg en ik vond het jammer dat Loes er niet bij was ( en Jack) want die kan mij goed corrigeren. Genoeg over IK.

KORTOM EEN FANTASTISCHE DAG , PRIMA WEER EN ZEER ZEKER VOOR HERHALING VATBAAR.

Trouwens, nog even aantippen : HET IDEE KWAM VAN ARTLEGART, DE UITVOERING LAG IN HANDEN VAN HET BESTUUR DIE DEZE DAG ONVERGETELIJK MAAKTE. Etc. etc.

Bedankt , ook namens Emma.

Fred de Muiter

 

Bekijk alle foto's van de BBQ en Paardendag hier