door René Boekhorst. maandag 10 augustus 2009

Met een boom, een stalen arm, kan een gehandicapte sporter stabiel waterskiën. foto Jan Bouwhuis.

Op een onbewoond eiland ben je als eenling 'een te veel'. Op het Eiland van Maurik, daarentegen, kun je niet met genoeg anderen bij elkaar zijn. Gezond van lijf en leden of gehandicapt, dat maakt bovendien niet uit. Reden voor Waterskivereniging Maurik om mensen bij wie een arm of een been is geamputeerd, een activiteit aan te bieden.

"Wij hebben 150 leden. Drie hebben een handicap", zegt WSV's penningmeester Ton van der Giessen. "Het is mooi als je ook iets voor hen hebt."
Van der Giessen is een van 'de drie'. Hij wijst naar zijn rechterbeen – prothese. Het laat de verenigingsbestuurder koud.

Een andere waterrat die evenmin moeite heeft met zijn amputatie, is André Drost uit Zaandam. "Ik mis mijn linkerbeen. Zie het maar zo: Ton en ik kunnen samen één paar schoenen kopen..."

Het gelach onder de aanwezigen is onvermijdelijk. Volgens Van der Giessen is het 'deze galgenhumor' die de eenbenige Nederlanders typeert. "Het houdt je op de been", stelt de 59-jarige Drost met een knipoog om zijn ironische zin kracht bij te zetten.

De geboren en getogen Amsterdammer verloor zijn been toen hij zes was. "Zeer vroeg, maar ergens ben ik er blij om, want ik kan me amper iets herinneren van een leven met twee benen. Bovendien kun je je kennissen, vrienden, relaties én werk op je handicap afstemmen. "

Drost had ouders met uiterste karakters. "Een softe vader en een harde moeder. Ik ben blij dat zij het leeuwendeel van mijn opvoeding voor haar rekening heeft genomen, want het heeft me geholpen. Na de hbs ging ik aan de pabo studeren. Ik stond voor de klas en ben nu onderwijsinspecteur. Daarvoor was ik onder meer wethouder."

Op WSV's vlonder aan het Eiland van Maurik staan drie vrienden te babbelen. Twee van hen, Appie Rietveld en Rick Geurtsen, delen een griezelig drama met een en hetzelfde gevolg: beiden missen na een motorongeval hun rechterbeen. " Nee, we zaten niet met z'n tweeën op één fiets", grijnst Geurtsen.

Ook hier die ontwapenende zelfspot. "Een schuiver tegen de vangrail kostte me mijn been", legt Rietveld uit. "Ik kreeg in Duitsland geen voorrang van een automobilist", vult Geurtsen aan. "Het werd zelfs een slepende rechtszaak, die ik uiteindelijk won."

Een been meer of minder, het duo liet zich niet door het ongeluk uit het veld slaan. Zo runt Rietveld, die in het dagelijks leven slager is, met passie de site van Korter Maar Krachtig, een stichting die de belangen van ledemaatgeamputeerden behartigt.

Runnen neemt de Zaankanter ook letterlijk. "Ik zit bij een atletiekvereniging. De honderd en de tweehonderd meter ren ik daar. Het kan, maar je moet zoeken en het ook willen. Ik heb het geluk gehad een trainer te ontmoeten die me weer leerde lopen en hardlopen. Trouwens: nee, met mijn sportprothese ben ik nog nooit gevallen."
Dat WSV Maurik gekomen is met het aangepaste waterskiën, vindt Geurtsen 'superleuk'. "Fantastisch, want wat Appie zegt, klopt: je kunt veel meer dan je denkt – zelfs met een prothese. "

Bron:www.gelderlander.nl