Kennen jullie dat gevoel nog? Het gevoel van, dat de voorpret leuker is dan het feestje zelf? Ja natuurlijk kennen we dat, echter die vlieger ging nu niet op, althans voor mij niet en wanneer ik jullie gezichten weer even de revue laat passeren dan zag ik enkel maar stralende mensen.

Het is zaterdag morgen, achttien april tweeduizend en negen. Mijn wekker stond op zeer, zeer vroeg, stel je voor, ik zou eens te laat komen, ik moest nog een ommetje maken via de Bilt alwaar mijn Doggie een afspraakje had met een stel bevriende poezen, ahum…….

Jawel hoor, iets voor tienen, na een dooltocht door het gebouw, kwam ik in de ontvangstruimte. De forumdag van Stichting Korter maar Krachtig. Mijn eerste blik viel op de atleet die links in de hoek stond, dat kan ook niet anders want de man is bijna twee meter twee, enfin, dat was dus Appie, waar ik al regelmatig contact me heb gehad. Het was zeer aangenaam om de man in levende lijve te ontmoeten. Was hij de enige? Nee, ik dacht dat ik vroeg was, aan vier grote tafels zaten al een aantal forumleden, na allemaal netjes een handje gegeven te hebben streek ik neer op een stoel. Zo dacht ik, tis toch wel vermoeiend, om na vijftien maanden op je gat zitten het gevoel had, na het schudden van een paar handjes, een halve marathon gelopen te hebben. Ik had koffie en raakte al snel in gesprek met Jan en alleman. Leuke mensen dacht ik, spontaan, open, jullie gaven mij echt gevoel er bij te horen, een fijne ervaring dus.

>

Over tot de orde van de dag, Mary, onze voorzitter, opende de dag met de welbekende woorden. Jammer dat niet iedereen aanwezig was, de een door ziekte de ander van wegen het feit dat hij zijn sleutels kwijt was, notabenen nog een sleutelfiguur ook, Super Mario kon niet komen, dus geen verhaaltje over het nieuwe uiterlijk van het forum. Mensen we geven hem een herkansing, weer een feestje.

Onze sponsoren waren ook rijk vertegenwoordigd, Loth Fabenim b.v. met als spreekstalmeester Wiebe Heidema, instrumentmaker en Marcel Conradi, directeur Orthopedie Techniek ‘De Hoogstraat.’

Wiebe beet het spits af, met een verhaal over cosmetische afwerking . Ja, cosmetische afwerking. Wij, in Nederland vinden dat belangrijk, maar misschien toch nog niet zo belangrijk genoeg om fabrikanten hiervan aan te sturen tot het verbeteren dan wel de moeite willen nemen om deze een wat natuurlijkere uitstraling te geven. Bij hand en armprotheses is dat gelukkig anders, die mensen hoeven het niet te stellen met een stukje schuimrubber, vaak beige van kleur, of wanneer je geluk hebt een oudroze uitstraling heeft. Wisten jullie dat 80 >90% van de prothesedragers in Amerika helemaal geen cosmese willen? Daar lopen ze gewoon in de zomer, met korte broek en hun naakte prothese over straat, maatschappelijk is het daar ook meer geaccepteerd dan hier in Europa.

Na het nemen van een slok koffie werden we opgeschrikt door beelden van een tappende donkere meneer op het scherm, niets bijzonders dacht ik, Ginger Rogers and Fred Astaire danste ook wat af, echter niet met een onderbeenamputatie met een stok er onder die werd afgesteund op de knie. Nou, ik zou het nog niet ge kunt hebben met twee volwaardige benen. Dat was een verrassende binnenkomer van Marcel. De presentatie ging verder met het tonen van verschillende combinaties en variante van protheses.De getallen omtrent het aantal configuraties vond ik zeer indrukwekkend. Voor onderbeenprotheses liep dit in de tientallen miljoenen, de bovenbeen prothese is koploper met in de driehonderd miljoen, zoeken jullie even uit welke je wilt hebben?

Een heel mooi voorbeeld van de C-Leg vond ik het filmpje waar in een vrouw, met C-Leg, vlot de trap af liep met een klein kind op haar arm, dat noem ik lef hebben.Dit in schril contrast met het verhaal wat mijn Chirurg, oud legerarts, mij vertelde. Anno 2009 lopen er nog steeds inboorlingen, ver weg gestopt, in de oerwouden van Afrika en Zuid Amerika, rond waarbij hun stomp gedragen wordt door middel van een lederen kap met daaraan een stok en dat is dan hun prothese. Ik wil maar zeggen, we mopperen wel eens……………….. vul de rest zelf maar in. Kortom, Marcel wist in vogelvlucht een goede presentatie neer te zetten.

Inmiddels liep het al weer tegen enen, tijd voor de inwendige mens, een goede maar vooral rijk gevarieerde lunch werd ons aangeboden door de Stichting. Al etend en na pratend over de presentaties was het zo weer twee uur.

Niets vermoedend vertrokken we richting sportzaal, stoelen, zuurkoolvaten, regenpijpen, oude protheses en een velg van een auto was het decor voor deze middag.

Er liep een dame druk heen en weer te sjouwen met de vaten, de stoelen en de rest van de attributen welke wij nodig hadden voor de “Work shop, Trommelen op………….” Marion Nieuwenhuizen, Meeting Point Entertainment, was onze gastvrouw voor deze middag en wat voor gastvrouw, ik wist af en toe nu niet meer wie er meer plezier had, wij of zij. Met veel elan en gracieuze bewegingen hoste zij op de maat van ons getrommel door de hele zaal, een echte spring in het veld dus. Ze wist vooral het saamhorigheidsgevoel bij ons te prikkelen, we gingen naar elkaar luisteren, ‘wat voor ritme speelt mijn buurman/vrouw? O, dan kan ik daar mooi op de maat mijn eigen kunstje mee weg slaan” Dit noem ik nog is echt ‘Teambuilding” wat een energie heeft dat mens zeg, volgens mij heeft ze de rest van de zaterdag thuis op de bank doorgebracht. Wie niet. Ik zou het bijna vergeten, er liep ook nog een reporter rond van RTV Utrecht , deze heeft een leuk verslag gemaakt, met als slogan “ Trommelen op je prothese”. Voor ons geen vreemde’ Slogan’, daar dacht de reporter anders over. De vraag van hem was dan ook; ‘Hoe klinkt een prothese?’ Zijn vraag werd beantwoordt met “the rhythm of the blues” kortom we gingen er oplos, hier nog een keer het geluidsfragment, ik kan er geen genoeg van krijgen.

Half drie al weer, de tijd gaat snel wanneer je het naar je zin hebt, even pauze en bijkomen van het tromgeroffel, dacht ik. Wat als geintje door een forumlid was begonnen is nu werkelijkheid geworden. Op het forum werd een Miss verkiezing uitgeschreven en de prijsuitreiking moest plaatsvinden, waar kan het ook anders,op de Korter maar Krachtig Forumdag 2009. Nu was initiator stiekem met vakantie gegaan, die ging dus de prijs niet overhandigen en bedankt Meneer de Muiter. Ondergetekende had een creatieve oplossing bedacht en zo geschiedde. De kersverse Miss nam het sportief op en stelde gelijk voor om er een wisseltrofee van te maken en te bombarderen tot een jaarlijks terugkomend

fenomeen “De Miss-Mister KmK award” Een verrassende actie en weer een leuke activiteit er bij voor de stichting.

Na het overhandigen van het kleinood aan de Miss hield ik het voor gezien die dag, mijn nieuwe prothese en het feit dat ik vijftien maanden niet had gelopen gingen mij parten spelen. Moe maar zeer voldaan zwierf ik weer terug naar de uitgang van “De Hoogstraat”. Bij het zien van de fotoreportage zaten de organisatoren van deze voortreffelijk geslaagde dag, enigszins moe, maar met een zeer tevreden gezicht op een bankje voor de ingang van De Hoogstraat”

Met vriendelijke groet,