AMERSFOORT - In de straat worden ze de drie Wendy's genoemd (een knipoog naar de blonde weldoenster van Hart in Actie). Anke Morshuis, Raquel Bakker en Anja Mulder haalden de afgelopen maanden alles uit de kast om de hartenwens van buurjongetje Daniël Horst in vervulling te laten gaan. afbeelding vergroten

Daniël (bijna 5) heeft nu een kamer die in het teken van monstertrucks staat. Hij is gek op die maffe voertuigen met enorme wielen.

Vorig jaar oktober werd bij het jongetje een spiertumor ontdekt. Hij onderging in het Emma Kinderziekenhuis in Amsterdam negen chemokuren, gevolgd door een intensieve nabehandeling van vier maanden. Zijn linkerbeen moest tot boven de knie worden afgezet. Inmiddels gaat Daniël - met prothese - weer naar school en lijkt het gevaar geweken. Moeder Gerlinde: ,,Over drie jaar krijgen wij absolute zekerheid, tot die tijd blijft ons gezin balanceren tussen hoop en vrees.'' De drie buurvrouwen trokken zich het lot van Daniël aan. Een spontane inzameling leverde manden met cadeautjes op voor Daniël en ook voor zijn vier jaar oudere broer Matthijs. Daarmee was de koek nog niet op. Ze wisten dat Daniël en Matthijs van kamer moesten ruilen, omdat de jongste meer ruimte nodig zou hebben. Een complete metamorfose, dat leek hen wel wat. 't Moest wel een verrassing blijven.

Hoe pak je zoiets aan? Grondig; niets lieten de dames aan het toeval over. Iedereen zat in het complot, alle bewoners van De Strang, een kinderrijke straat in Kattenbroek, wisten ervan én iedereen viel als een blok voor de hartverwarmende actie, waarbij de initiatiefneemsters gebruik maakten van hun netwerk. Van het woonwarenhuis 'aan de overkant' in Vathorst tot de Fortis Foundation, van winkeliers in het koopcentrum Emiclaer tot een designshop in Hoogland, nergens werd tevergeefs aangeklopt. Zelfs het eten (gebakken kibbeling) voor de vrijwilligers die de 'verbouwing' voor hun rekening namen, werd gratis geleverd. De kunstenaars Astrid en Hilde maakten een mooi schilderij van monstertrucks, een wand kreeg Daniëls lievelingskleur gifgroen en de kamer van broer Matthijs veranderde in een militair hoofdkwartier, compleet met camouflagenetten.

De klus werd door een ploeg met twintig mannen en vrouwen in drie dagen geklaard. Natuurlijk moest de familie Horst met een smoes dat weekeinde worden weggelokt. Vader Marco ging nietsvermoedend fietsen in Zuid-Limburg, moeder Gerlinde en de twee jongens vertoefden samen met haar schoonouders in een hotel in Arnhem ('ik had echt niets in de gaten'). Zondagmiddag at het hele gezelschap in een restaurant in Hoevelaken, waar na afloop een legertruck klaarstond om het gezin Horst naar huis te brengen. Daar was een partytent opgezet. De buurt vierde er feest na de onthulling. Gerlinde: ,,Ik ben nog steeds beduusd. Hoe ze het hebben geflikt, weet ik niet, maar ik werd gek van enthousiasme.''

Hoe verklaren de buurvrouwen het succes van hun actie, de solidariteit onder de buurtbewoners? Raquel: ,,Een buurman zei: in onze straat leven we niet naast, maar met elkaar. Wij gaan niet dagelijks op de koffie, maar voelen ons in zulke situaties met elkaar verbonden.'' En Daniël zelf? Hij draagt trots een medaille van het revalidatiecentrum. 'Op een ander been gezet' staat erop. Mama Gerlinde: ,,Kort na de operatie wilde hij alweer spelen. Daniël is een positief ventje.''

bron:www.ad.nl