... zijn rijexamen, veranderde voorgoed zijn leven.

Op een gevaarlijk kruispunt niet ver bij zijn ouderlijk huis vandaan werd de Hellevoeter geschept door een automobilist die hem niet van rechts had zien aankomen. Robbert-Jan wist gelijk dat het fout zat toen hij de sloot uitkroop waarin hij met een snoekduik was beland. ,,Ik zag dat mijn linkeronderbeen was weggeslagen. Later bleek dat het er grotendeels was afgesneden door de kentekenplaat van de auto. Pijn had ik niet. Dat kwam pas na de eerste operatie.’’

Het zou niet bij die ene operatie blijven. Er volgden er nog twaalf in twee weken tijd, in de hoop Robbert-Jans been te redden, waarvan nog één bloedvat, één zenuwbaan, achillespees en achterkant van de kuit in tact was. Maar toen konden de artsen in het Erasmus Medisch Centrum er echt niet meer omheen: het linker onderbeen van Robbert-Jan moest eraf.

Nu elf maanden later vertelt hij ontspannen over de afschuwelijke tijd die achter hem ligt en de weken die hij in het ziekenhuis doorbracht met zijn ouders 24 uur per dag aan zijn bed.

Vergeten zal hij het gebeuren natuurlijk nooit. De keiharde werkelijkheid, zijn prothesebeen, is er immers iedere dag. Maar alles wordt momenteel nog eens extra opgerakeld nu de veroorzaakster van het ongeluk, een 28-jarige plaatsgenote, afgelopen week voor de rechtbank stond. Robbert-Jan wil verder met zijn leven. Over anderhalve week doet de rechtbank uitspraak en dan is het voor hem klaar. ,,Ja, ik kan haar vergeven,’’ antwoordt hij op de vraag of hij zijn leven lang wrok zal koesteren tegen de bestuurster van de Landrover. ,,Iedereen maakt fouten. En leven met boosheid is niet goed voor je. Ik kijk vooruit. Die prothese is er nu eenmaal. Daar moet ik het mee doen.’’

Die acceptatie is ook juist de reden dat het zo goed gaat met de nu 19-jarige student van het Scheepvaart en Transport College in Brielle. Het is ook de reden waarom hij geen afgewerkt been wil dat lijkt op een echt been. ,,Het is nep en het blijft nep, hoezeer je het ook afwerkt. Ik heb liever dat mensen vragen wat ik heb dan dat je ze ziet kijken: is het nou echt of niet?’’

Het is Robbert-Jan gelukt om zijn leven weer op te pakken. In het ziekenhuis hadden ze nog nooit zo’n doorzetter meegemaakt, zeiden ze. Zijn revalidatie volbracht hij in drie weken tijd. ,,In de tweede week stond ik te voetballen met de arts.’’

Robbert-Jan stapt weer geregeld. En fitness, fietsen en zwemmen doet hij weer volop. Hij heeft een speciale zwemprothese waarmee hij ook wil proberen te snowboarden. In september begint de Hellevoeter met een opleiding tot voetbaltrainer. Zijn rijbewijs heeft hij inmiddels ook, voor een normale schakelauto. Robbert-Jan heeft zijn bijbaan bij Farm Frites weer opgepakt en half augustus gaat hij met vrienden op vakantie. ,,Ik ga er vanuit dat ik sterk genoeg ben om ervoor te zorgen dat het allemaal wel weer lukt.’’

Maar toch, het leven wordt nooit meer wat het was. ,,Ik ben in één klap volwassen geworden en ik moet altijd oppassen. Dat mijn prothese niet losschiet, dat ik mezelf niet overbelast. Als de stomp kapot gaat, kan ik infecties krijgen. Door de vele narcose is mijn korte termijn geheugen aangetast. Ik moet de tweede klas overdoen en ik ga een niveau lager leren.’’

En dan is er nog het sociale aspect. Want hoe leuk vinden meisjes een jongen met anderhalf been? Dat is één van de zorgen van Robbert-Jan. Hij lacht uitbundig als hij hoort van een jongeman die ondanks zijn prothesebeen de ene na de andere vrouw versierde. Dat hoeft van hem nu ook weer niet, maar het sterkt zijn vertrouwen dat het allemaal wel goed komt met hem.

Door CLAUDIA LANGENDOEN Bron www.ad.nl